Стенд бај текст


1

Ми се спие а од друга страна ми тежи мислата во глава.

Да бев одморена, ќе беше текстов подолг и поубав, ама животот не е секогаш совршен.

Темата е за музика и ноќниот живот во Скопје.

Нека го почека овој текст својот едит. Ќе дојдат и неговите пет минути.

До тогаш, не слушајте  електронска музика пред да ги преслушате Крафтверк и Орбитал.

И не идете од кафана у Сектор.

2

Неколку дена афтер правам продолжение на текстов.

Мислата денес ми е отидена во друга насока, но ќе се потрудам да се сконцентрирам за на крај да стигнам до горепоставената тема.

Минатото на музиката повеќе ми се допаѓа одошто нејзината сегашност.

Неретко во сегашноста повеќе ја слушам музиката создадена во минатото, а помалку музиката создадена во моментов.

Сум се запрашала и зошто.

Можеби затоа што музиката создадена во минатото е музика создадена со повеќе емоции.

Како што се со повеќе емоции  обликувани сите тие вајарски дела во Фиренца, како што со повеќе емоции се создадени делата со кои денес е наполнет музејот на Ван Гог во Амстердам или Лувр во Париз, како што со повеќе емоции Микеланџело творел во Сикстинската Капела, како што со повеќе емоции биле напишани Војна и Мир и Браќата Карамазови.

Денес таквиот пристап кон творењето е речиси невозможен.

И кое ли дете на денешницата ќе седне да прочита книга подолга од 130 страници?

Се прашувам дали брзината на живеењето наметна поинаков пристап кон творењето и дали еден ден,  денешните новороденчиња и нивните поколенија ќе посетуваат технолошки музеи од типот музеи посветени на Епл, Јаху и Гугл, музејот на твитерџиите и уметноста на 140-те карактери и куќата на Фејсбук .

Се прашувам и дали ќе има кој да им посведочи на новите генерации за постоењето на Достоевски, Рахмањинов и  Моне и дали тие ликови ќе им бидат барем малку интересни?

И дали во сета таа технологија на уметноста денес или уметноста на технологијата има емоции и љубов како што имало во минатото?

Следи продолжение деновиве…

3

Да се вратам на тема ноќниот живот во Скопје.

Отсекогаш ми бил чуден ноќниот живот во Скопје, но мислам дека сега, за разлика од порано почнав да го доживувам како фарса.

Не велам дека сум во право, можеби имам доволно многу години за да го доживувам во позитивна смисла. Но ете, отсекогаш ме зачудувале некои работи кои упорно се практикуваат при вечерните излегувања низ мојот град.

Како што маркетите служат за пазарење, киносалите за проекции,  рестораните за вечера и муабет, кафичите за кафе , пијачка и муабет, така и дискотеките и клубовите по логичен ред на нештата треба да служат за забавување. Што ме буни кај дискотеките и клубовите во нашиот град? Во нив се случува се, само не забава.

Дискотеката и клубот имаат ди џеј. Тоа е дечко задолжен да ја комплетира сликата за тоа место и да ја направи уште поубава. Следствено на тоа, луѓето што одат во дискотеката односно клубот треба да ја сакаат и музиката која им ја лансира таа вечер ди џејот во етерот.

Да не забегувам. Поентата ми е дека во нашите дискотеки и клубови, ретко кој ја слуша музиката ниту пак на неа се забавува. Што се дешава? Муабет , Зјапање, Манијакално зјапање, Љубоморно зјапање, Оговарање, Сеир, евентуално гужвање во петок сабота кога све е фул и  пар будали кои се начукале и денсаат. А ако будалите кои се начукале и денсаат се од женски пол, тогаш се бетер будали и некој од Манијакалните зјапачи ќе собере сила да им улета апп.

Тоа е сликата за нашите клубови и дискотеки во задњиве години во Скопје. Поправете ме ако грешам.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: