Последниот разговор


Последниот разговор помеѓу нив секогаш се одвиваше доцна во ноќта.

Започнуваше кога долгите бакнежи и препелкања во топлата постела,  се прелеваа во кратки воздишки и искрадени погледи,  додека водеа љубов за последен пат.

Да, тие секогаш водеа љубов за последен пат. И секој последен пат беше најубав.

-Сум ти кажал дека си преубава нели?- ја праша.

-Благодарам на комплиментот- му прошепоти и се сврте на другата страна од креветот.

-Зошто сѐ уште ја имаш онаа почетничка трема со мене? Па толку време помина. – зачудено тој прошепоти.

Таа ја сврте главата накај прозорецот од каде што утринскиот сончев зрак ненадејно го погали нејзиниот поглед и му рече: -Можеби затоа што те љубам.

-Јас те љубам од првиот миг кога те видов смрзната на автобуската станица. Ја носеше омилената шарена капа и зелениот шал. Ти се гледаше само носето.- отсечно рече тој, небаре одговара пред стручна комисија бранејќи ја својата магистерска теза.

Нежно и ги бакна прво носето, а потоа и челото. Ја погали по разбушавената коса.

Кога денот влезе во неговата спална соба, таа знаеше дека треба да си замине.

-Немаме веќе што да си кажеме нели? – го праша.

-Немаме-  одговори.

Викна такси и почна да се облекува. Не сакаше да си ја поправи шминката. Не сакаше да се види ниту во огледалото. Одеднаш почна да чувствува голема болка длабоко во себе. Благо тресење на телото како кога качува температура од ненајавен грип на пролет. Истото чувство го имаше после секој нивни последен разговор, кој започнуваше откако ќе завршеа со водењето љубов, за последен пат.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: