Зелената клупа


Не се беше вратил во градот од кој потекнува можеби повеќе од дваесетина години.

Замина на свои деветнаесет години оттаму со куфер полн ентузијазам и со една единствена мисла – да го освои светот.

И донекаде го освои.

Стана државјанин на Америка, го посети секој континент, ја вкуси Европа, ја уживаше Азија, беше и на Тибет.

Работеше за познати корпорации, беше дел од познати проект тимови, заработи пари, научи да инвестира, направи и своја компанија, беше добар менаџер.

Имаше многу жени. Високи и згодни, молчеливи и зборлести, преубави и помалку убави. Секоја на свој начин интересно умна. Не сакаше обични и површни жени со кои муабетењето ќе му прекине после втората испиена чаша вино на вечера.

Живееше најчесто сам. Секогаш избираше место за живеење со поглед на природа. Многу сакаше кога ќе се разбуди рано наутро, да го отвори прозорецот од собата и да вдише чист воздух со поглед кој нуди дава зелена трева, дрвја или езеро. Затоа секогаш бираше куќи некаде на периферијата.

Во слободно време сликаше на платно. Тоа му беше некое дамнешно хоби, затаено низ годините, родено во раната младост. Сликањето макар и да беше само неколку часа во неделата, го смируваше и му даваше некоја нова сила која го држеше цел нареден квартал од животот.

Една приквечерина, во новото ателје од неговиот нов дом, седна и почна да слика една зелена клупа. Откако ја наслика, застана.

Позадината ја остави бела.

Наеднаш, како времето да се врати дваесет и две години наназад.

Градот во кој е роден. Мирисот на детското маало. Сончоглед, понекое пиво и тревка. Тој седнат на клупата, чека. Околу него ноќ и тишина, одвреме навреме прекината од дишењето на спијачите во околните домови.

Наеднаш се појавува таа.

Облечена во светли фармерки и бела маичка. Косата и е меко распуштена на рамениците, свежо миена и недосушена. Носи некои цедеа во раката и мала тетратка со поезија.

-Утре ми е авионот и сакам да се правиме како сево ова да не се случува, ок? –  му вели гледајќи во едно соsвездие.

Тишината продолжува да владее со ноќта.

-Еве, земи ја тетраткава со поезија, моја е поезијата, не е ништо особено. Никој ја нема прочитано но сакам со тебе да ја споделам. И така веќе ќе те нема. И додека ја читаш, пушти си некое од цедеава во позадина, поубаво е“ – му рече со треперлив глас едвај чујно во длабоката тишина.

Ја зема тетратката и цедеата. Не се ни погледнаа. Таа стана и си замина. Не се прегрнаа ниту се бакнаа.

Така се договорија да се разделат, нечујно и без болка, без солзи и грч. Сакаа строго и формално да го занемарат фактот дека веќе ќе ги нема на маалската зелена клупа.

На клупата каде долго, долго претходно ја водеа најубавата и најчиста љубов, под звезденото небо, во тишината на ноќта, сами, таа и тој, доволни еден на друг, непознавајќи ниеден друг континент,ниедна друга култура, ниеден друг утрински поглед, ниедна друга емоција освен нивното взаемно припаѓање.

Тогаш за прв пат после толку време ја отвори тетратката со нејзината поезија. Заплака уште на првата страница.

Никогаш не се врати во родниот град и никогаш повторно не ја отвори тетратката.

Некои од неговите слики, ги продаде на една хуманитарна изложба.

Сликата со клупата не ја објави никогаш. Остана да го украсува sидот на неговото ателје, недоискажана.  Во ателјето, понекогаш доцна во ноќта носеше по некоја од повеќето умни и убави девојки кои го сакаа. Нивното присуство донекаде ја пополнуваше празнината околу клупата. Но, донекаде.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: