Archive for May, 2012

May 28, 2012

Ти

Ти,

Мојата болка меѓу сите рани

Мојата вода меѓу сите вкусови

Мојот воздух меѓу сите мириси

Мојот сон меѓу сите инсомнии

 

Ти,

Мојот мир меѓу сите војни

Моето одобрување меѓу сите негации

Мојот дом  меѓу сите туѓини

Мојот спокој меѓу сите немири

May 14, 2012

Бевме среќни. Бевме матуранти.

Бевме облечени во нови фустанчиња, убави штикли и имавме појака шминка. Носевме одела, кравати, нови кошули и најскапи чевли. Правевме напори да изгледаме постари, посериозни, поубави. Знаевме малку, но мислевме дека целиот свет е наш.

Утрото газевме боси со штиклите и чевлите во раце , со размачкана шминка и згужвани кравати и не го чувствувавме уморот од целовечерното лумпување, а и не ни беше гајле.
Бевме среќни. Бевме матуранти.

Сега, правиме напори да изгледаме помлади, не сакаме да сме премногу сериозни и се помируваме дека порано сме биле поубави од денес.
Знаеме многу, но не мислиме дека можеме да го промениме светот.
Газиме во удобни чевли за да не не болат табаните, се шминкаме подискретно и секој умор го чувствуваме до срж.
Градиме кариери и фамилии.
Губиме и добиваме.
Световите околу нас никнуваат и се рушат. Се прилагодуваме.

Но во моментот кога ќе си ја видиме генерацијата, ни се враќаат сеќавањата на едно прекрасно безгрижно време на младоста.
И повторно ја чувствуваме онаа матурантска среќа .
Ние сме среќни. Ние сме матуранти.

May 10, 2012

Бесшумна благородност

„Nobreza silencioza. Бесшумна благородност.

Заблуда е да се верува дека решавачките моменти од еден живот, во кој засекогаш се менува неговиот вообичаен правец, би морале да бидат жестоки и драматични, поткопани од силни внатрешни пориви.Тоа е кич бајка што ја создале пијаните новинари, филмаџиите кои ја обожаваат светлината од блицовите и писателите во чии глави тоа изгледа како во некој булеварски весник. Во реалноста, драматичноста на едно искуство што го одредува животот, најчесто е неверојатно тивка. Таа е толку малку сродна со пукот, со пламен и со избувнување на вулкан, што искуството, во моментот кога е направено, честопати воопшто не се забележува. Штом таа ќе го развие своето револуционерно дејство и ќе се погрижи еден живот да се појави во сосема нова светлина, тогаш тоа го прави сосема бесшумно и во таа прекрасна бесшумност лежи нејзината специфична благородност.“- Паскал Мерсие

Беа поминале точно 7 месеци од денот кога реши да си замине од нејзиниот стан. Понесе со себе цел куфер кошули и една торба со неговите омилени страници книги.

Во меѓувреме изнајми стан далеку од центарот на градот и живееше буквално надвор од него, бурно и недостоинствено. Не се сеќаваше кое време се враќаше дома пијан и во кои се станови и куќи заспиваше кога се опиваше до бесознание. Доби две нови работи но ги загуби како пари на коцка. Жените сами му доаѓаа и сами си заминуваа. Утрата му беа исти. На ноќите не се сеќаваше. Немаше нови кошули а сите книги кои ги понесе му беа прочитани.

Тоа утро го миеше лицето со ладна вода можеби дваесетина минути. Потоа влезе под туш и уште долго време ја чувствуваше ладната вода по неговото изморено тело. Сепак излезе од тоалетот освежен. Облече бела нова кошула која ја беше купил минатиот ден. Повика такси. Ја кажа познатата адреса и тргна.

Затропа на влезната врата и си го почувствува срцето. Седум месеци го немаше почувствувано.

– Кој е? – се слушна нежен женски глас од внатрешната страна на станот.

– Јас, Предраг.

– Зошто дојде? Заборави ли нешто? – растреперено го праша.

– Дојдов по себе – и одговори.