Бевме среќни. Бевме матуранти.


Бевме облечени во нови фустанчиња, убави штикли и имавме појака шминка. Носевме одела, кравати, нови кошули и најскапи чевли. Правевме напори да изгледаме постари, посериозни, поубави. Знаевме малку, но мислевме дека целиот свет е наш.

Утрото газевме боси со штиклите и чевлите во раце , со размачкана шминка и згужвани кравати и не го чувствувавме уморот од целовечерното лумпување, а и не ни беше гајле.
Бевме среќни. Бевме матуранти.

Сега, правиме напори да изгледаме помлади, не сакаме да сме премногу сериозни и се помируваме дека порано сме биле поубави од денес.
Знаеме многу, но не мислиме дека можеме да го промениме светот.
Газиме во удобни чевли за да не не болат табаните, се шминкаме подискретно и секој умор го чувствуваме до срж.
Градиме кариери и фамилии.
Губиме и добиваме.
Световите околу нас никнуваат и се рушат. Се прилагодуваме.

Но во моментот кога ќе си ја видиме генерацијата, ни се враќаат сеќавањата на едно прекрасно безгрижно време на младоста.
И повторно ја чувствуваме онаа матурантска среќа .
Ние сме среќни. Ние сме матуранти.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: