Не ме љубиш веќе, не ме сакаш


Не ме љубиш веќе, не ме сакаш, зар во мене ништо мило не е?

Не ја ставаш ни својата рака, на ранава каде страста тлее.

Што ли криеш зад потсмевот таен? Знај, не сум во нежноста златен.

Раскажи ми, колкумина знаеш? Колкумина бакнуваше патем?

 

 

Знам јас тие како сенка ледна поминале крај оганот твој.

Кому се на колено му седна пред да втаса еве редот мој?

Нека се подзатворат очите твои дури идниот среќник го сонат.

Не се недотлеани и чувствата мои в далнини дални дур тонам.

 

 

Прашинката в судба не расцветува. Лекоумна врска.Нежен плам.

Случајната средба веќе ветува со насмевка да си заминам.

А ти по патот свој оди си, најдобро да ја негуваме тагата сами.

А негибнатите не гибај ги. Небакнатите друг нека ги мами.

 

 

И можеби некој ден што иде, в самрак таен низ маглата густа,

ќе те сретнам дури мирно идеш занесена од љубовни чувства.

Ништо тогаш нема да го допре трепетот што пеплишта се сторил

Тој што љубел не може да љуби. Тој што пламтел, не може да гори.

 

Сергеј Александрович Есенин

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: