Време


„Јас секако ќе ти ја признаам својата слабост: никогаш не се враќам дома онаков каков што сум заминал“.
Сенека

Замина и тој. Понесе со себе стара излитена патна торба и ја фрли на своите изморени плеќи, без да размислува што ќе прави со себе.

Дојде во непознатиот град. Тоа беше град на облаците, во кој сонцето беше редок гостин и најчесто доаѓаше ненајавено и постоеше многу кратко. Изнајми студио, појде до најблискиот дисконт и изнакупува храна за седум дена. Се израдува кога виде дека на петстотини метри од неговиот нов дом имаше еден паб каде што се пиеја најразлични пива. Многу сакаше да пие пиво. Со фудбал, со пријатели, сам, со жени, без жени, за жени, за сенешто.

Ја нареди на брзина храната во фрижидерот и се симна во пабот.

Пабот беше мал, но многу чист и симпатичен. Имаше двајца шанкери и еден келнер кои беа многу ведри и насмеани. Нарача некое белгиско пиво кое го немаше дотогаш пробано. Сакаше да пробува нови и нови вкусови и да ги споредува. Слично правеше и со жените. Секогаш сакаше да пробува стари и нови, високи и ниски, полнички и ковчести, бујни и слабички, плави и црни, портокалови, бледи, со пеги и потемнети, зборлести и тивки,среќни и тажни. И потоа да ги споредува.

Пабот беше празен можеби затоа што беше некое меѓувреме во кое секој има некои распределени обврски во својата животна агенда.

Го пиеше пивото кое имено му се допадна и тогаш здогледа постар господин, облечен во бело сако и светли фармерки кои одлично му стоеја, како влегува низ вратата.

Господинот отпрвин како да се двоумеше дали да влезе и да седне, но откако им се сретнаа погледите, во истиот момент како да донесе одлука дека токму таму, со него треба да ја испие попладневната пијачка.

Седна веднаш до него на шанкот, и како да се блиски познаници со години, веднаш започнаа разговор.

– Нема да Ве прашувам каде живеете, што работите, кое пиво ви е омилено, дали сакате некоја жена или повеќе жени и слични теми. Ќе Ве прашам само, што Вие правите со вашето време? – го праша интересниот господин и го гледаше право во очи желно чекајќи го одговорот.

– Со моето време? Хм, никој досега ме нема прашано вакво нешто. Не сум размислувал на таа тема. Јас едноставно живеам, дозволувам да ме носи животот, па каде ќе ме однесе, таму се прилагодувам. Пливам ако надојде бран, се греам на зима, се ладам на лето, ако ми се јаде јадам, кога ми се пие пијам. Ако немам пари наоѓам начин да ги заработам. Со жените ми оди, не можам да се пожалам за тоа.

Не знам што ми донесува времето но, кога ќе ми донесе, добро се снаоѓам со тоа што ми следува.

Еве сега сум тука, во овој град, во овој паб. Утре којзнае каде ќе бидам. И така.

А Вие? Што е со вашето време? – го праша збунето и малку несигурно не знаејќи дали неговиот одговор ќе му се допадне на господинот и ќе го задоволи неговото одлучно прашање.

Моето време? – започна господинот со умерен тон.  Ах… Времето е единственото нешто кое го поседувам. Го чувам како најскапоцен дијамант во најскришниот дел од мојот живот, во мојот животен сеф. Секое утро, вадам мал дел од него и го поминувам целиот ден со него. Го споделувам само со луѓето кои ги сакам. А тие се малку.Му подарувам љубов, бидејќи само така го правам времето спокојно и среќно.

Понекогаш, дел од него давам и на непознати, доколку оценам , како што еве, во моментов го правам тоа со Вас.

Редовно го напојувам со вода, оброци и се трудам да го одржувам здраво. Знаете, времето памети и враќа.

За да не го заморам, му давам потребна количина на сон. Спиеме заедно.

Понекогаш, кога тешко сонувам и се будам мокар и избезумен поради бурата на потсвеста која се случувала во ноќта, го вознемирувам. Меѓутоа, потоа секогаш наоѓам начин да го успокојам.

Има денови кога ќе го заклучам во  сефот и излегувам сам, без него. Но гледам побргу да му се вратам. Времето не чека долго.

Ми треба и му требам. Без него сум ништо. Ќе му давам убавини и ќе креираме заедно светови се додека не се претвори во вечност. Бидејќи тогаш ќе го немам, бидејќи тогаш ќе ме нема.

Се извинувам, морам да одам. Пивото Ви е платено – заврши господинот и замина.

Чудна средба – си помисли. Чуден човек. Чудна тема.

Тргна накај своето студио замислен. Мислеше на времето. Каде е неговото време? Можеби треба малку повеќе да му се посвети,можеби треба малку повеќе време да поминува со него…

Ќе размисли. Да отспие прво.

Попладневната дремка затропа на неговиот прозорец. И отвори да влезе. Задрема.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: