Дајте бе луѓе, да станеме луѓе


Деновиве читав пост за „Провинцијалката и нејзините градски жртви“

Најпрво, не ми се допадна генерализирањето кое провејуваше низ целиот текст кој воедно беше напишан со доста вулгарен тон  од страна на авторот. Не ми се допадна и употребата на терминот „провинцијалец“. Исто како што не ми се допаѓа употребата на термините „вмровец“, „соросоид“, „комуњар“ „сељак“, „курва“ и слично.  Термини кои се употребуваат да се навреди некој што размислува или се однесува спротивно на нашето однесување или размислување.

Тоа е мој вкус.  А за вкусовите сметам дека треба да се дискутира.

Од друга страна пак, со коментарите дека не само што текстот не чинел, туку не чинеле сите оние кои ги споделиле, исто така не се сложувам. Зошто да не споделам со јавноста текст со кој не се сложувам? Го споделувам, бидејќи сметам дека до заклучок на одредена тема може да се дојде само ако се постават две спротиставени гледишта. Едностраното според мене, не е конструктивно.

Монолозите се  тажни драги луѓе. Тоа е заблуда дека некој те слуша и те одобрува. Замката е дека можеби, никој не те слуша. Дијалогот, иако знае да биде тежок, секогаш доведува до одреден заклучок. Макар и заклучокот да е дека е залудно потрошено времето за објаснување со соговорникот бидејќи на крајот, секој останува на своето.

Но не е така. Зборовите остануваат запаметени. Се навраќаат понекогаш како стар заборавен  пријател или непријател со кого сте си кажале збогум.

Да се навратам на „провинцијалците“. Дури и јас , како девојка родена и израсната во Скопје се имам фатено на стапицата и го имам употребувано зборот „провинција“.

Не е страшно ако се употреби зборот „провинција“. Страшно е кога ќе се употреби во погрешна конотација. Жално е да се генерализира дека амбицијата на сите луѓе родени надвор од Скопје е да дојдат во Скопје, да се вработат во Скопје и да се омажат во Скопје и притоа да газат се пред себе како би ги постигнале своите цели. Ако тргнеме од таа претпоставка тогаш и амбицијата на некои од „Скопјаните“ е да заминат од Скопје во некој поубав и поразвиен град, да се вработат таму и секако среќно да се вдомат кај некој добро ситуиран партнер со Европско државјанство, или Амер.

Меѓутоа тоа што јас сметам дека е вистина, е дека за жал многумина, без разлика дали се од Скопје или од друг град во Македонија бираат полесен , но општествено болен пат до нивните животни цели.

Кој е тој полесен а општествено болен пат?

Дипломата без знаење. Унапредувањето без заслуга. Партнерството без доверба. Бракот без љубов. Менаџирањето  без грижа за компанијата.

Што добиваме? Добиваме  на пример: Магистер по економија – Менаџер на компанија, среќно оженет со две деца. Но дали? Па него економијата не го интересира, тој не се грижи за компанијата и не си ја сака  и почитува жената. Единствената цел му е да направи профит, да си најде згодни љубовници и ако му се појави прилика да стане менаџер во некоја поуспешна компанија, бидејќи неговата пропаѓа.

Па затоа пропаѓа, поради лажните вредности.

И така клетките на општеството, самите луѓе,  живеејќи со тие лажни вредности го распаѓаат целиот систем. Не го носат напред, туку  го уништуваат неговото постоење.

Тоа ме плаши мене мили мои пријателчиња. Лажните вредности.

Не ме плаши „сељакот“ кој слуша турбо фолк и си ги пее песните на Цеца. Не ме плаши „курвата“ на која и е кеиф да легне со двајца во рок од една недела. Не ме плаши „вмровецот“ кој си работи за партијата, ниту „соросоидот“ кој работи на проект на сорос. Не ме плаши ни „провинцијалецот“ кој дошол во Скопје и кој ќе ми го земе работното место. Ниту „провинцијалката“ која ќе му се пушта на мојот партнер.

Ме плашат сите оние кои ги категоризираат луѓето а кои не не му ја понудиле на општеството поинаквата поубавата опција.

Каде е девојката со достоинство и дамско однесување? Каде е уметникот и музичарот кој ќе му покаже на светот што творел и креирал во доцните ноќи? Каде е партијата која ќе понуди конструктивна политичка програма и опција? Каде е Скопјанецот да покаже како треба да се живее и да се чува својот град?

Да излеземе и да се покажеме. Во спротивно, немаме право  да се жалиме.

Advertisements

3 Comments to “Дајте бе луѓе, да станеме луѓе”

  1. Затоа и ви е такво Скопје-во, и наздравје нека ви е!

  2. Bravo Iskrrich 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: