Archive for August, 2012

August 20, 2012

Нешто искрено

Луѓе.

Силни, слаби, бучни, тивки, нервозни и смирени, енергични и мелахнолични, активни и неактивни, вредни и мрзливи, разумни и неразумни.

Луѓето можат да бидат секакви. Но, се додека се искрени и не лажат, не се мизерни.

Искрен човек од аспект на човечката исправност, значи човек чии зборови соодветствуваат со неговите постапки и дела.

Искрениот човек нема да употреби лага и манипулација и нема да доведе трети лица во заблуда за да стигне до посакуваната цел. Искрениот човек не ја применува онаа Макијавелистичката дека целта ги оправдува средствата. Ако средствата биле лоши и неискрени, целта ќе трае кратко.

Има голема разлика меѓу искрен лидер кој си ја сака работата и неискрен менаџер кој си ја сака позицијата. Има голема разлика меѓу искрен маж кој си ја сака жената и неискрен маж кој ја доведува жената во заблуда а кој си ја бара љубовницата.

Искрен е секој кој не се претставува лажно. И оној кој сака да е слободен и сам и живее токму така. И оној кој е себичен и оној кој е слободоумен. И оној кој има многу жени. И оној кој сака мажи.

Зошто во политичкиот живот постои мандат? Бидејќи во политиката не е можно да се делува континуирано искрено. Затоа тука се гласачите кои во зависност од степенот на нивната доверба или недоверба кон одредена политичка гарнитура, ја имаат моќта да ја направат промената.

Во секојдневниот живот не постои мандат. И тука довербата може да се стекне само кон искрените луѓе.

Искрениот човек не се плаши да ги каже своите грешки. Не се плаши да каже како сака да живее. Искрениот човек не се плаши од лагата, туку ја презира. Ако не се согласува со нешто, не се плаши тоа да го соопшти. Доколку престане да сака некого, тоа и му го соопштува. Го ослободува од казната да го држи во заблуда и да го измачува, туку му овозможува да биде посреќен на некое друго место, со некој друг.

Болката од искреноста е краткотрајна, но придобивките се благородни на долг рок. Искреноста не измачува и не истоштува. Конструктивна е и води напред.

Многу луѓе живеат завиени во лага. Најпрво се лажат себеси, а преку тоа ги лажат и останатите. Лажниот живот бара ослободување. Лагата не предизвикува краткотрајна болка како искреноста, лагата предизвикува лузни, кои тешко се отстрануваат а некои остануваат и цел живот.

Мислам дека не постои човек на планетава кој барем еднаш во животот не бил повреден од лага. Дали некој бил повреден од вистината? Вистината боли, но не повредува. Таа дава шанса за поубава иднина.

Дајте и шанса на искреноста. Тоа сите ќе не направи поуспешни и посреќни луѓе. Во најмала рака, допринесува за мирен и спокоен сон.

Искрено Ваша,

Искра Искрич

Advertisements
August 7, 2012

Сонував

Сонував како шетам по долг чист тротоар.

Покрај мене помина насмеана девојка на зелен велосипед, со бледо розеникав цвет во главата и ми рече: „Добро утро“.

Чекорев и вдишував мирис на шума, иако бев во градот.

По булеварот возеа расположени автомобили со бесшумни мотори.  Да не се свртев , немаше да приметам дека ги има повеќе од триесет.

Зад мене чекореа средовечни маж и жена. Се држеа за рака и носеа транспарент на кој пишуваше „Зрела возраст“. Изгледаа среќно и вљубено.

Потоа сонот ме однесе во некое убаво кафуле во кое немаше повеќе од дванаесетмина.

Млади девојки во бели кошули говореа на елегантен нежен женски јазик, тивко и сензуално. Мажите носеа потемни бои на себе и беа фокусирани на насловите од дневните весници.

Нарачав кафе од портокал. 

Наеднаш, над мене се отвори покривот од кафулето и силно светна небесниот свод. Сите погледнаа нагоре.

Се појави сонце кое ја намали сопствената светлина за да не мораме да ставаме очила ниту да замижуваме гледајќи во него.

Наеднаш сонцето ја измени својата тркалезна форма и почна да се дели на парченца. Од парченцата настануваа букви. Се испишуваа една по една на синото небо.

 „Ве сакам“ – напиша сонцето.

Се разбудив.

Набрзина исцедив портокал и го испив на екс. Влегов под туш оставајќи го алармот да снузира. Облеков стара кошула и некоја сукња на дофат и излегов со трчање накај автомобилот. Додека возев, зборував на телефон. Погледнав во ретровизорот и видов утринска сообраќајка на некое пунто со тип на мотор.

Термометарот покажуваше 31 степен во 8 часот и 8 минути . Цагер. Сигурно некој ме пцуе, си помислив.

Паркирав.

И тргнав по валкан испукан тротоар.

Покрај мене помина намуртен возач на сив камион, натоварен со песок. Mи свиреше да се тргнам од тротоарот.

Чекорев и вдишував мирис на прашина, иако бев во градот.

По булеварот возеа нервозни автомобили со бучни мотори.  Да не се свртев , немаше да приметам дека ги има само три.

Зад мене чекореа средовечни маж и жена. Мажот одеше прв а жената зад него. Изгледаа тажно и измачено.

Потоа патот ме однесе во еден кафиќ во која имаше повеќе од дваесетмина.

Млади девојки облечени во прозирни кошули и мини сукњи  седеа на коњопои со високи потпетици. Пиеја џин со тоник и гласно се смееја. Мажите носеа бели тесни маички и беа фокусирани на задниците и нозете на девојките.

Нарачав макијато.

Наеднаш, над мене се отвори покривот од кафулето и нешто силно пукна. Сите погледнаа нагоре.

Се појави експлозија која ја зголеми светлината толку многу што не ни помогнаа ни очила а ниту можевме да замижиме гледајќи во неа.

Наеднаш, небото ја измени својата форма и почна да се дели на парченца. Од парченцата настануваа букви. Се испишуваа една по една на темното изгорено небо.

 „__________“ – напиша небото

Експлозијата предизвика  слепило а пораката остана непрочитана.