Сонував


Сонував како шетам по долг чист тротоар.

Покрај мене помина насмеана девојка на зелен велосипед, со бледо розеникав цвет во главата и ми рече: „Добро утро“.

Чекорев и вдишував мирис на шума, иако бев во градот.

По булеварот возеа расположени автомобили со бесшумни мотори.  Да не се свртев , немаше да приметам дека ги има повеќе од триесет.

Зад мене чекореа средовечни маж и жена. Се држеа за рака и носеа транспарент на кој пишуваше „Зрела возраст“. Изгледаа среќно и вљубено.

Потоа сонот ме однесе во некое убаво кафуле во кое немаше повеќе од дванаесетмина.

Млади девојки во бели кошули говореа на елегантен нежен женски јазик, тивко и сензуално. Мажите носеа потемни бои на себе и беа фокусирани на насловите од дневните весници.

Нарачав кафе од портокал. 

Наеднаш, над мене се отвори покривот од кафулето и силно светна небесниот свод. Сите погледнаа нагоре.

Се појави сонце кое ја намали сопствената светлина за да не мораме да ставаме очила ниту да замижуваме гледајќи во него.

Наеднаш сонцето ја измени својата тркалезна форма и почна да се дели на парченца. Од парченцата настануваа букви. Се испишуваа една по една на синото небо.

 „Ве сакам“ – напиша сонцето.

Се разбудив.

Набрзина исцедив портокал и го испив на екс. Влегов под туш оставајќи го алармот да снузира. Облеков стара кошула и некоја сукња на дофат и излегов со трчање накај автомобилот. Додека возев, зборував на телефон. Погледнав во ретровизорот и видов утринска сообраќајка на некое пунто со тип на мотор.

Термометарот покажуваше 31 степен во 8 часот и 8 минути . Цагер. Сигурно некој ме пцуе, си помислив.

Паркирав.

И тргнав по валкан испукан тротоар.

Покрај мене помина намуртен возач на сив камион, натоварен со песок. Mи свиреше да се тргнам од тротоарот.

Чекорев и вдишував мирис на прашина, иако бев во градот.

По булеварот возеа нервозни автомобили со бучни мотори.  Да не се свртев , немаше да приметам дека ги има само три.

Зад мене чекореа средовечни маж и жена. Мажот одеше прв а жената зад него. Изгледаа тажно и измачено.

Потоа патот ме однесе во еден кафиќ во која имаше повеќе од дваесетмина.

Млади девојки облечени во прозирни кошули и мини сукњи  седеа на коњопои со високи потпетици. Пиеја џин со тоник и гласно се смееја. Мажите носеа бели тесни маички и беа фокусирани на задниците и нозете на девојките.

Нарачав макијато.

Наеднаш, над мене се отвори покривот од кафулето и нешто силно пукна. Сите погледнаа нагоре.

Се појави експлозија која ја зголеми светлината толку многу што не ни помогнаа ни очила а ниту можевме да замижиме гледајќи во неа.

Наеднаш, небото ја измени својата форма и почна да се дели на парченца. Од парченцата настануваа букви. Се испишуваа една по една на темното изгорено небо.

 „__________“ – напиша небото

Експлозијата предизвика  слепило а пораката остана непрочитана.

 

Advertisements

4 Comments to “Сонував”

  1. Одличен текст, ме насмеа и ме натажи истовремено, прав бисер. Поздрави до авторот.

  2. Искрааа I like it a lot 🙂 ако нешто ти значи , браво :*

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: